Ze zijn er je ouders voor, maar ik ben toch vrij vaak eigenwijs door m’n ouwelui genoemd. Een predikaat dat in de visie van de puber natuurlijk nooit gerechtvaardigd is. Je doet gewoon lekker je eigen ding. Nu val ik niet echt meer in die categorie met m’n negentien jaartjes. M’n prefrontale cortex zou zich al genoeg moeten hebben ontwikkeld om wat verantwoord en volwassen gedrag in werking te stellen. Toch ben ik afgelopen jaar toch vrij eigenzinnig bezig geweest wat betreft afvallen. Geen Sonja’s of Fransozen met weekmenu’s die ik strikt gevolgd heb. Met een druk leven en beperkte kookvaardigheden flans je toch niet altijd even strikt de maaltijden in elkaar.

Dus dan maar op een andere manier. Voor mij was dat het memoriseren van wat ik wel mocht en niet mocht. Labels lezen dus. Veel labels lezen. Vandaag ben ik een lopende encyclopedie waarin een groot gedeelte van de supermarkt is ingedeeld in twee categorieen: die met onzichtbaar rood label en een groene. Dingen die wel mogen en dingen die niet mogen. Er is gewoon geen oranje label, of eentje die lichtelijk geel zou kleuren. Er is goed en fout. Deze indeling is vrij makkelijk te achterhalen: van een groene voel ik die neppe controle, bij rood een schuldgevoel. En geloof mij: het tellen van cal’s is verslavend.

Precies datgene waarover m’n dietiste geen woord wil zeggen, is de graadmeter waar ik me in vastbijt. Het is het eerste waar ik mee moet stoppen, het tellen van cal’s.  Inderdaad, dat betekent dat de controle al enigzins los gelaten moet worden. Moeilijk, want ik zie de koolhydraten en vetten constant voor m´n ogen vliegen. Zo was daar vandaag de twijfel om een groentenpannenkoek te verorberen als diner of een Mexicaanse bonenschotel. Makkelijk om te zeggen wat gezonder is, maar hoeveel precies? Na wat speurwerk op calorietabel.nl was ik achter de identiteit van de pannenkoek. Geprezen zij Hak om de gedetailleerde beschrijving op de etiketten. Nog even optellen hoeveel ik al precies gegeten heb en de keuze is gemaakt: kip in de pan en pot open.

Eigenwijs? Ik? Jazeker. Zou de dietist het toch goed moeten weten, bij alle producten die op de lijstjes staan met het label ‘mager’ sla ik aan het rekenen. Toegegeven, ik had verwacht dat ik wel zou luisteren naar het advies van een professional. Maar de voorschriften van die professional zien er groot, lang en bovendien rood uit. Dus hou ik uit angst voor de weegschaal vast aan wat ík weet. Rekensommetjes blijven maken, tegen beter weten in.