Een schets van een doodgewone dag in een drukke studieperiode – ter introductie. Hoe ziet die er namelijk uit? Wat houdt het voor mij in om niet alleen dagelijks, maar constant bezig te zijn met de massa die ik puur uit overlevingsdrang in mijn mond zou moeten stoppen. Een obsessie met eten en alles wat dat inhoudt, dat sowieso. Zou ik het ook een verslaving moeten noemen? Eigenlijk wel, anderzijds niet. Het zure van mijn gedrag is dat confronterende besef van onmacht. Het meest concrete middel om controle mee te veinzen, eten laten staan is immers concreet en meetbaar, is tegelijkertijd een oncontroleerbaar en abstract gegeven geworden. Zo makkelijk als het lijkt om gewoon een Magnum in je mond te stoppen, zo moeilijk is die handeling voor mij geworden. Mijn gedrag en gevoel voorspellen kan ik niet meer. Vandaar, een poging tot verandering in de vorm van een blog.

Voor studies zou een student enigzins taakgericht een opdracht uit moeten voeren. Met een gedachtenwereld die denkt in calorieen wordt dat nogal bemoeilijkt. Zo is een dag alleen thuis een ware voedselhel voor mij. Was het een paar dagen geleden prioriteit om een portfolio in elkaar te zetten; deze bezigheid werd dusdanig op een laag pitje gezet dat de printer aan het einde van de dag weinig te doen had. Loop ik namelijk niet onrustig naar beneden om een vol blikje Pepsi Max – Maximum taste, maximum addiction – te halen, dan is het wel nadenken over hoeveel ik er op heb gedronken, hoeveel er nog koud staan en wanneer ik een nieuwe ga halen. Maar bovendien; het is altijd te veel, al bij de eerste slok.

Zo bestaat de hele dag uit om het uur zenuwachtig van boven naar beneden rennen. De cursor van Word krijg ik amper een regeltje verder. Terwijl ik om twee uur tevreden was over mijn 65 cal Cup a Soup alternatief voor de soepjes van de Chinees, tikte de klok de werktijd weg. Zo passief als ik geleken moet hebben, zoveel mentale energie vreet mijn obsessie op. Hoeveel mag ik nog? Wat is het aantal cal van een appel? Etc, etc.

Afgelopen jaar heb ik mijn eigenwaarde laten bepalen door een dalend getal op de weegschaal. Nu staan daar de beoogde getallen, maar is daar niet het verwachte gevoel. Controle; het lijkt zo mooi, in werkelijkheid ben ik een slaaf. Een slaaf van een denkpatroon waardoor ik consequent niet goed voor mijn lichaam zorgt. Het prangende besef dat ik hier doodmoe van word en niet kan functioneren, maar ik kan er nu niks aan doen. Of niks, misschien helpt een dagelijks verslag mij verder. Het schuldgevoel na elk avondmaal is wellicht nog niet helemaal weg te typen, maar laat ik een poging wagen.