Nu heb ik niet zó bewust gekozen voor dit baantje om nog eens betaald te krijgen voor actieve omgang met mijn obsessie, er hing gewoon een vacature voor serveerster in ‘t restaurant in de buurt en ik had een baantje nodig. Frapant is ‘t wel. Door vrienden die weten van mijn probleempje is wel eens gevraagd of het niet moeilijk is om constant eten – letterlijk – onder je neus te hebben. Het antwoord is nee, als ik werk ben ik ‘t minst met eten bezig in mijn gedachten. De drag om iets van de borden jatten (ja, dat gebeurt ), is er al helemaal niet. Misschien is onderbewust mijn gevoel van controle dan wel erg groot; misschien concentreer ik me gewoon om het eten op de tafels en niet op de vloer te laten belanden.

Toch is er aan het einde van de avond toch een moment waarop ik ‘m knijp. We krijgen namelijk een maaltijd. Door mijn veelvuldig de keuken in en uit sjouwen heb ik er alleen wel goed zicht op hoe het eten bereidt wordt. Nu kan ik vaak niet eens antwoord geven als je vraagt of de herkomst van een stukje vlees een gevlekt of mooi roze beestje was; wat ik wel weet is dat olijfolie niet in het laatste bad zat. Van mij mag de laatste rustplaats dan meteen de pan blijven, maar dat zit er dus niet altijd in.

Elke keer na het werk hoop ik losse bakjes uit de keuken te zien komen, maar steeds vaker is de vette hap al op borden geschept en wordt het marteltuig voor me neergezet. Wie eet er nu nog om negen uur? Serieus, als er iets is wat mij gestressd krijgt is het calorieverbruik wat dan nietszeggend is. Maarja, wat moet ik? Een stukje vlees, ach dat gaat er nog wel in. En begrijp me niet verkeerd, het smaakt me ook nog wel. Maar dan moet er geen liter saus overheen gaan. Hetzelfde geldt voor de groenten. Wat ik dan écht niet meer door mijn keel kan krijgen zijn de aardappels. De gebakken aardappels, welteverstaan. En zo volgde er gisteren een ongemakkelijk gesprek.

Ik lust het echt nu niet meer, *insert verontschuldiging + dergelijk gedrag*
‘Maar wat eet je dan? Je at al geen patat,’ begint m’n baas. Nee, over m’n lijk niet. ‘Dus nu bakken we aardappels, wil je het ook niet. Je moet wel eten! Hier maak je geen vrienden mee…’

En daar hebben we het; ‘Hier maak je geen vrienden mee!’ Nu heb ik ‘t altijd prima naar m’n zin met m’n collega’s, maar onderbewust sloeg hij wel de spijker op zijn kop: met zulk gedrag maak ik geen vrienden. Ik geloof dat ik door het eten van die aardappel zo één, twee, drie de volgende dag een vet varken ben. Net zoals iedereen wil ook ik in een vriendschap emotionele waarden ver boven uiterlijk laten gaan, maar mijn gedrag is daar niet naar. In een poging mezelf te veranderen in een leuker mens door een leuker lichaam te krijgen, schoot ik mijn doel bij voorbaat al voorbij.

Je moet pas gaan afvallen wanneer je tevreden met jezelf bent. Naar aanleiding van die wijsheid vroeg een vriendin me laatst naar het nut van afvallen, als je bij voorbaat dát doel dus al bereikt had. Ik moest haar ongelijk geven, jammer genoeg uit eigen ervaring. Wanneer je eigenwaarde hoopt te halen uit de aanblik van een dunner spiegelbeeld, begin er dan maar niet aan. Geluk moet nooit je doel zijn, maar je weg naar een ander doel. De horizon is prachtig, maar de aarde is rond: je komt er nooit.

Terwijl ik gisteren naar huis fietste, was mijn schuldgevoel bijna groter dan voorheen. Het was me weer gelukt nee te zeggen, maar ik had mezelf tot uitzondering gemaakt. Toen pas voelde ik dat het zwaard van een eetstoornis twee vlijmscherpe kanten heeft. En dat niet alleen, diegene die het hanteert ben ik ook nog eens zelf. Met dit in mijn hoofd was het enige wat ik kon doen doorfietsen, steeds harder tot het voelde als sporten. En dat was niet om sneller thuis te zijn.

Dus dan maar op een andere manier. Voor mij was dat het memoriseren van wat ik wel mocht en niet mocht. Labels lezen dus. Veel labels lezen. Vandaag ben ik een lopende encyclopedie waarin een groot gedeelte van de supermarkt is ingedeeld in twee categorieen: die met onzichtbaar rood label en een groene. Dingen die wel mogen en dingen die niet mogen. Er is gewoon geen oranje label, of eentje die lichtelijk geel zou kleuren. Er is goed en fout. Deze indeling is vrij makkelijk te achterhalen: van een groene voel ik die neppe controle, bij rood een schuldgevoel. En geloof mij: het tellen van cal’s is verslavend.

Precies datgene waarover m’n dietiste geen woord wil zeggen, is de graadmeter waar ik me in vastbijt. Het is het eerste waar ik mee moet stoppen, het tellen van cal’s.  Inderdaad, dat betekent dat de controle al enigzins los gelaten moet worden. Moeilijk, want ik zie de koolhydraten en vetten constant voor m´n ogen vliegen. Zo was daar vandaag de twijfel om een groentenpannenkoek te verorberen als diner of een Mexicaanse bonenschotel. Makkelijk om te zeggen wat gezonder is, maar hoeveel precies? Na wat speurwerk op calorietabel.nl was ik achter de identiteit van de pannenkoek. Geprezen zij Hak om de gedetailleerde beschrijving op de etiketten. Nog even optellen hoeveel ik al precies gegeten heb en de keuze is gemaakt: kip in de pan en pot open.

Eigenwijs? Ik? Jazeker. Zou de dietist het toch goed moeten weten, bij alle producten die op de lijstjes staan met het label ‘mager’ sla ik aan het rekenen. Toegegeven, ik had verwacht dat ik wel zou luisteren naar het advies van een professional. Maar de voorschriften van die professional zien er groot, lang en bovendien rood uit. Dus hou ik uit angst voor de weegschaal vast aan wat ík weet. Rekensommetjes blijven maken, tegen beter weten in.

Voor studies zou een student enigzins taakgericht een opdracht uit moeten voeren. Met een gedachtenwereld die denkt in calorieen wordt dat nogal bemoeilijkt. Zo is een dag alleen thuis een ware voedselhel voor mij. Was het een paar dagen geleden prioriteit om een portfolio in elkaar te zetten; deze bezigheid werd dusdanig op een laag pitje gezet dat de printer aan het einde van de dag weinig te doen had. Loop ik namelijk niet onrustig naar beneden om een vol blikje Pepsi Max – Maximum taste, maximum addiction – te halen, dan is het wel nadenken over hoeveel ik er op heb gedronken, hoeveel er nog koud staan en wanneer ik een nieuwe ga halen. Maar bovendien; het is altijd te veel, al bij de eerste slok.

Zo bestaat de hele dag uit om het uur zenuwachtig van boven naar beneden rennen. De cursor van Word krijg ik amper een regeltje verder. Terwijl ik om twee uur tevreden was over mijn 65 cal Cup a Soup alternatief voor de soepjes van de Chinees, tikte de klok de werktijd weg. Zo passief als ik geleken moet hebben, zoveel mentale energie vreet mijn obsessie op. Hoeveel mag ik nog? Wat is het aantal cal van een appel? Etc, etc.

Afgelopen jaar heb ik mijn eigenwaarde laten bepalen door een dalend getal op de weegschaal. Nu staan daar de beoogde getallen, maar is daar niet het verwachte gevoel. Controle; het lijkt zo mooi, in werkelijkheid ben ik een slaaf. Een slaaf van een denkpatroon waardoor ik consequent niet goed voor mijn lichaam zorgt. Het prangende besef dat ik hier doodmoe van word en niet kan functioneren, maar ik kan er nu niks aan doen. Of niks, misschien helpt een dagelijks verslag mij verder. Het schuldgevoel na elk avondmaal is wellicht nog niet helemaal weg te typen, maar laat ik een poging wagen.